We duiken in het jaarthema met een algemeen beschouwelijke inleiding ‘Ik weet niet dus ik ben. Een voorzichtige ode aan het niet-weten en niet-moeten’. Lucas De Man gaat dieper in op de bedreigingen van het menselijke in tijden van angst en algoritmes. Hij pleit voor de kracht van het niet weten en het niet moeten.

De zoektocht naar zin en betekenis is zo oud als de mensheid zelf. We dachten de antwoorden te vinden in religie, in politiek, op de vrije markt… Maar we vonden daar vooral chaos en oorlog en ongelijkheid en nog meer vragen. Godzijdank, vonden we computers uit en na lang ratelen en piepen hadden die het antwoord: 42. Juist ja. Terug naar de mensen, naar wetenschappers. Zij moesten het toch weten? Een van de grootste wetenschappers van de vorige eeuw, Stephen Hawking wijdde zijn leven aan het construeren van een theorie van Alles en ontdekte dat er niet één waarheid, één begin, één tijd of één universum is. Hij leverde het wetenschappelijk bewijs voor het feit dat we het niet weten. Dus daar staan we dan. Hulpeloos. Bang.

Lucas De Man (1982) haalde zijn MA Literatuur in Leuven en ging daarna naar de regieopleiding van de Theaterschool in Amsterdam. Hierna heeft hij zich verder ontwikkeld tot cultureel ondernemer met een innovatieve werkwijze.
De stichting creëert ruimte voor momenten waarop je jezelf, de ander en de wereld tegenkomt en samen niet weet.

In samenwerking met TAZ, Academia press en KAAP. De Karakterpublicatie van Lucas De Man is te vinden via deze link.