Huiselijk geweld stopt niet altijd met het einde van de relatie. Intieme terreur gaat meestal gewoon door. Intieme terreur is een sterk controlerende vorm van partnergeweld, waarbij de pleger er alles aan doet om het slachtoffer in zijn macht te houden – ook als de relatie is verbroken. Plegers gebruiken daarvoor vooral psychisch geweld, in de vorm van manipulatie, gaslighting, isolatie en microregulering – fysiek geweld staat vaak veel minder op de voorgrond. Mede daardoor wordt intieme terreur slecht herkend, ook door slachtoffers zelf. Als het een slachtoffer uiteindelijk lukt om zich uit zo’n gewelddadige relatie te bevrijden, verplaatst het strijdtoneel zich vaak naar het familierechtelijke systeem. Daar worden pleger en slachtoffer doorgaans gezamenlijk aangesproken in hun rol als ouder, wat geen recht doet aan de ervaringen van het slachtoffer en de ernstige onveiligheid waar die (en diens kinderen) ook na het einde van de relatie mee geconfronteerd worden.

Ariane Hendriks werkte bijna 17 jaar als familierechtadvocaat met slachtoffers van huiselijk geweld. In deze lezing legt zij uit wat intieme terreur inhoudt en hoe het zich ontvouwt in een relatie. Wat gebeurt er als een slachtoffer weggaat? Welke risico’s loopt het slachtoffer? Hoe zet een pleger het rechtssysteem in om zijn ex-partner te blijven dwingen en controleren, en waarom laten we dat eigenlijk gebeuren? We zullen zien dat onze ideeën over ouderschap en scheiding eraan bijdragen dat slachtoffers ook na een relatiebreuk vaak nog jaren te maken hebben met psychisch geweld.

Na de lezing door Ariane Hendriks volgt een panelgesprek met filmmaker Nahid Shaikh gemodereerd door Raf Njotea waarin we ook kijken naar femicide en naar wat mogelijke oplossingen zijn die voorbijgaan aan het carcerale en het bestraffen van individuele mannen.