“Ajax vroeg zijn supporters om tijdens de beslissende wedstrijd tegen Twente te juichen bij balbezit en te fluiten als Enschede de bal veroverde. Ik was ontzet – ik, kind van een andere, buitenaards geworden beschaving, waarvan ik hier de potscherven uitstal.
In alle periodes van de westerse beschaving is door nurkse oude mannen het ‘o tempora, o mores’ gemompeld; zedenverwildering, in haar cultuurhistorische vorm decadentie geheten, is als zodanig niets bijzonders – maar de huidige zedenverwildering is het product van ‘tijdenverwildering’, van onze minachting voor onze eigen geschiedenis en tradities. We staan naar de Europese zonsondergang te kijken en werpen reusachtige schaduwen, die we vervuld van gêne voor onszelf aanzien.”

Benno Barnard over de openingslezing van het Studium: “Het hierboven aangeroerde thema zou ik willen uitwerken, met accenten op het feit dat we bezig zijn de historische periode die van Gutenberg tot Google loopt af te sluiten, dat we dreigen ons actieve historische bewustzijn te verliezen, dat de hele humanistische cultuur bezig is vervangen te worden door een cultuur met een extern geheugen – en ander geknor van een middelbare heer.”

Benno Barnard is een Nederlands dichter, essayist, toneelschrijver en vertaler die verschillende belangrijke literaire prijzen ontving. Zijn meest recente boekpublicaties zijn Een vage buitenlander (2009), de poëziebundel Krijg nou de lyriek (2011); en Een geschiedenis van België voor nieuwsgierige kinderen (en hun ouders) (2012), dat hij samen met Geert van Istendael schreef. Benno Barnard schreef tot januari 2013 een wekelijkse column voor Knack.