Jaarthema

 

Me, Myself and I. Over identiteit.
 

De selfie was niet alleen hét woord van 2013, het is tevens een symbool van de narcistische tijd waarin wij zouden leven. We zouden volgens sommige (cultuur)critici een ware narcisme-epidemie meemaken die goed gedijt in een neoliberaal milieu en die gevoed wordt door de sociale media. Deze discussie over het ‘nieuwe narcisme’ heeft in elk geval de aandacht voor het ‘self’ doen toenemen en de vraag naar wat identiteit is weer onder de aandacht gebracht: wie ben je, hoe definieer je je culturele identiteit, wat is je ‘iDentity’ of digitale identiteit, je genderidentiteit, je sociale identiteit, je genetische en andersoortige identiteit, …?

We geloven sterk in de maakbaarheid van de identiteit. We leven in een cultuur die het ‘zelf’ als onderneming beschouwt. Geheel conform de meritocratische logica valt er immers altijd nog wel ergens aan onszelf te schaven zodat we ons succesvolle leven nog kunnen upgraden. Managementsboeken en cursussen beloven onze ‘energy, time management en efficiency’ te verhogen. Consultants allerhande helpen ons op onze zoektocht naar het ‘ware zelf’.

Kortom, wij zijn zoekende wezens wiens identiteit in deze snel veranderende samenleving minder dan ooit vaststaat. Ze is daarentegen onderhevig aan tal van culturele, maatschappelijke en persoonlijke veranderingen.

Studium Generale nodigt 10 internationale experts uit om elk vanuit hun eigen discipline te reflecteren over volgende vragen: wie of wat is ‘ik’, ‘zelf’ en identiteit? Hoe werd daarover in het verleden gedacht en waarin verschilt dat van het hedendaagse identiteitsbegrip in onze digitale wereld? Bestaat er zoiets als het ‘ware zelf’, als ‘authenticiteit’? En wat is de invloed van ‘interculturaliteit’ op ons identiteitsbegrip? Wat te denken van de ‘ik-branding’, jezelf als merk in de markt zetten, of over ‘the outsourced self’, over de maakbaarheid van het ‘ik’? Hoe verhoudt zo’n verregaand geloof in de maakbaarheid van het zelf zich ten opzichte van autoriteit? Wie is de ‘homo economicus’? Wat met de hippe hipster: is deze hype een vorm van identiteit? Wat is de impact van de neurowetenschappen over ons inzicht over ‘ik’? Zijn wij ons ‘brein’? Is het juist dat de zogenaamde ‘meer betrokken zijn op hun selfie dan op hun medemens? Is de zogenaamde overdreven aandacht voor het ‘ik’ een ziekelijke vorm van narcisme, of is dat juist een positieve persoonlijkheidseigenschap die je in staat stelt te ‘excelleren’ – iets wat in onze prestatiemaatschappij erg gewaardeerd wordt? Als we dan al zo sterk met onszelf bezig zijn, waar is dan de ander? Of hoe moeten we denken over zorg en altruïsme in tijden van narcisme…

 

Comments are closed